5. Μάγοι από την Ανατολή

 

Η ζωή της αγίας Οικογένειας στην Βηθλεέμ, του Ιωσήφ, της Μαρίας και του θείου Βρέφους, κυλούσε ήσυχα και ειρηνικά στο μικρό σπιτάκι που τώρα έμεναν. Ήταν κοντά στη σπηλιά της γέννησης και ήταν εύκολο στον τον Ιωσήφ να πηγαίνει τακτικά εκεί που γεννήθηκε ο αγαπημένος του Ιησούς.

Άρεσε πολύ στον Ιωσήφ να επισκέπτεται τον στάβλο, εκεί που ο Ουρανός και η γη είχαν γίνει ένα, με αγγέλους να ανεβοκατεβαίνουν από τον Ουρανό και να υποκλίνονται με σεβασμό και ευλάβεια στον Ιησού!

Όταν έμπαινε στο στάβλο και έβλεπε τα ζώα εκείνα που ζέσταιναν με το χνώτο τους την παγωμένη νύχτα της γέννησης τον μικρό του Ιησού μέσα στη φάτνη, πήγαινε κοντά τους και τα χάδευε με πολλή αγάπη, σαν μικρή ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που είχαν κάνει. Τα μικρά προβατάκια μόλις τον έβλεπαν έτρεχαν κοντά του για να παίξουν μαζί του, όπως έκαναν και με τον μικρό Ιησού. Πρώτα αυτά τα ζώα έτυχε να δουν τον Δημιουργό τους να γεννιέται σαν άνθρωπος και πρώτα αυτά τον δόξασαν με τα μελωδικά βελάσματα τους. 

4. Το θεϊκό μυστήριο της φάτνης του Χριστού

Οι επόμενες μέρες μετά την γέννηση του Ιησού στη Βηθλεέμ κύλισαν ήσυχα, με την απογραφή να έχει ολοκληρωθεί, και τον κόσμο που ήρθε να απογραφεί στον τόπο της καταγωγής του, να έχει πλέον φύγει. 

Το μικρό χωριό βρήκε τους συνηθισμένους ρυθμούς της ζωής του, και έγινε πάλι ήσυχο και σιωπηλό, όπως ήταν πρώτα. Που και που έβλεπες  λίγα παιδιά να παίζουν στα μικρά στενά δρομάκια ή άκουγες μακριά από τους κάμπους όπου έβοσκαν τα ζώα, πότε τα βελάσματα τους και πότε τα κουδουνάκια που είχαν στο λαιμό τους.

Η ρουτίνα της ζωής είχε επανέλθει στα συνηθισμένα, χωρίς να προμηνύεται τίποτα έκτακτο και θαυμαστό. Η μόνη συζήτηση, που δεν έλεγε με τίποτα να κοπάσει ανάμεσα στους απλούς αυτούς ανθρώπους, ήταν μόνο για όλα αυτά τα θαυμάσια που είδαν και άκουσαν οι βοσκοί από τους αγγέλους για το νεογέννητο βασιλιά, τον οποίον μετά και οι ίδιοι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια μέσα σε μια φάτνη ταπεινή.   

Μα πως είναι δυνατόν, μονολογούσαν, να γεννηθεί ένας βασιλιάς μέσα σε ένα στάβλο και να έχει για κούνια του μια πάχνη με άχυρα;! Δεν το χωρούσε το μυαλό τους αυτό το πράγμα, γι’ αυτό και δεν μπορούσαν με την δική τους φτωχή ανθρώπινη λογική ούτε να το καταλάβουν, ούτε και να το ερμηνεύσουν. 

3. Στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας

Το διάταγμα της απογραφής

Μετά την διαβεβαίωση του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στον δίκαιο Ιωσήφ ότι το παιδί που έχει μέσα της η Μαριάμ είναι από το άγιο Πνεύμα και ότι αυτό θα λυτρώσει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες, μια θεϊκή γαλήνη απλώθηκε στη ψυχή του Ιωσήφ και μια πιο μεγάλη ακόμα αγάπη και σεβασμός μπήκε στην καρδιά του για την Μαριάμ. 

Με κρυφή αγωνία περίμενε την ημέρα εκείνη που θα έσφιγγε μέσα στα πατρικά του χέρια το άγιο μωρό της Μαριάμ. Ήταν τόσο μεγάλη η λαχτάρα του, που του φαινόταν σαν αιώνας η κάθε μέρα που αργούσε να περάσει.  

Η Μαριάμ, πάλι, ζούσε κάθε μέρα με τη χαρά πότε θα γεννηθεί ο μονάκριβος της θησαυρός, ο βασιλιάς της καρδιάς της. Μέχρι όμως να έρθει η στιγμή εκείνη, δεν σταματούσε να χαϊδεύει κάθε λίγο και λιγάκι την κοιλιά της, εκεί που έκρυβε σαν άγιο θησαυροφυλάκιο τον πιο μεγάλο θησαυρό του κόσμου, τον μικρό της Ιησού. Ώρες ατέλειωτες μιλούσε στο αγαπημένο της σπλάχνο και του έλεγε πόσο το αγαπούσε και το λάτρευε, αλλά και πόσο ανυπομονούσε να γεννηθεί, για να το κλείσει στην μητρική της αγκαλιά και να το γεμίσει με άπειρα φιλιά!

2. Στο σπίτι του Ιωσήφ

Μετά την τελετή του αρραβώνα, όπου πλέον η Μαρία και επίσημα ήταν αρραβωνιαστικιά του Ιωσήφ, ήρθε να εγκατασταθεί στο καινούριο της σπίτι. Τα παιδιά του Ιωσήφ την αγάπησαν αμέσως πολύ και ένιωσαν μεγάλη χαρά στην παρουσία της.

Η Μαρία μπορεί να ήταν μικρή στην ηλικία, αλλά η απλότητα, η σύνεση, η σωφροσύνη και η μεγάλη εγκάρδια αγάπη που είχε για όλους στην καρδιά της την έκαναν να φαίνεται μεγάλη στα μάτια των άλλων και κυρίως πολύ γλυκιά μανούλα.  

Όταν δεν είχε να κάνει σπιτικές δουλειές ή φαγητό, ερχόντουσαν κοντά της τα πιο μικρά παιδιά του Ιωσήφ, για να την αγκαλιάσουν και να της πουν χαρούμενα τι έκαναν και τι παιχνίδια έπαιξαν.

Αυτή, πάλι, τα έπαιρνε με πολύ τρυφερή και στοργική αγάπη μέσα στην αγκαλιά της και αφού τα άφηνε πρώτα να γευτούν την αστείρευτη μητρική αγάπη της καρδιάς της, που τόσο πολύ τους είχε λείψει με το θάνατο της μαμάς τους, άρχιζε να τους διηγείται πολλές όμορφες ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη. 

1. Στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας

   

     Σαν πίνακας ζωγραφικής έμοιαζε το μικρό χωριό της Ναζαρέτ, έτσι που ήταν κρεμασμένο στις πλαγιές του βουνού, μέσα σε ένα πλήθος από αμπέλια και περιβόλια με συκιές, ροδιές, πορτοκαλιές και άλλα δέντρα.

Τα μικρά κάτασπρα σπιτάκια της έμοιαζαν σαν πολύτιμα πετράδια ενωμένα σε κολιέ και έλαμπαν από μακριά σαν φωτάκια στου ήλιου τις αντανακλάσεις. Ήταν χάρμα οφθαλμών να βλέπεις την Ναζαρέτ από μακριά, γι’ αυτό και δίκαια οι Ιουδαίοι την φώναζαν «Λαμπάν», δηλαδή «Ασπροχώρι», από την κάτασπρη όψη των σπιτιών της, αλλά και «Λουλούδι της Γαλιλαίας», από την πολύ της ομορφιά.  

Ωστόσο, οι εβραίοι που κατοικούσαν  στη χώρα της Ιουδαίας, δεν συμπαθούσαν και πολύ την Ναζαρέτ, όπως γενικά και όλη τη χώρα της Γαλιλαίας, την οποία με περιφρόνηση, και μερικές φορές και με μίσος, αποκαλούσαν «Γαλιλαία των Εθνών». 

Την έλεγαν έτσι γιατί στη Γαλιλαία, επειδή ήταν πλούσια και εύφορη χώρα, είχαν μαζευτεί για να ζήσουν εκεί πολλοί ξένοι ειδωλολάτρες «εθνικοί», όπως Έλληνες και Φοίνικες. Κάποια στιγμή μάλιστα οι εθνικοί, ήταν πιο πολλοί από του Εβραίους κατοίκους. Γι’ αυτό και οι Ιουδαίοι αποκαλούσαν με πολύ περιφρόνηση την όμορφη και πλούσια αυτή χώρα «Γαλιλαία των Εθνών». 

6. Στις όχθες του Ιορδάνη

 

Κάτω από τον ίσκιο ενός μεγάλου δέντρου και δίπλα από τις όχθες του Ιορδάνη ποταμού ήρθαν να κάτσουν λίγο να δροσιστούν από τις ζεστές ακτίνες του ήλιου, δυο φίλοι αγαπημένοι. Ο ένας ήταν ο Ιωάννης, ο γιος του Ζεβεδαίου και ο άλλος ήταν ο Ανδρέας, ο γιος του Ιωνά. 

Και οι δυο τους είχαν έρθει εκείνη την ημέρα στον Ιορδάνη ποταμό για να δουν τον αγαπημένο τους δάσκαλο Ιωάννη τον Βαπτιστή και ν’ ακούσουν τα θεοφώτιστα λόγια του.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο αυτοί που ερχόντουσαν στον Ιορδάνη ποταμό, για να ακούσουν τον νεαρό προφήτη, να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους και να βαπτιστούν απ’ αυτόν. Πολύς κόσμος από την Ιερουσαλήμ και τα περίχωρα, αλλά και από όλη την Ιουδαία ερχόταν να τον δει και να τον ακούσει. 

11. Η Σαμαρείτισσα

Προς την Σαμάρεια  

Χάρηκαν πολύ οι μαθητές του Ιησού, όταν τους είπε ο Δάσκαλος τους ότι θα πάνε στη Γαλιλαία. Ήταν η χώρα τους και την αγαπούσαν πολύ. Όλοι σχεδόν οι πρώτοι μαθητές του Ιησού ήταν από την Γαλιλαία.

Η Γαλιλαία την εποχή του Χριστού ήταν μια πολύ όμορφη χώρα. Οι πεδιάδες και τα βουνά της ήταν γεμάτα από καστανιές και στα περιβόλια της οι ροδιές, οι μηλιές, οι συκιές, οι πορτοκαλιές, οι αμυγδαλιές και τα αμπέλια είχαν φτιάξει έναν πανέμορφο πολύχρωμο πίνακα από τα πολύτιμα αυτά δέντρα.

Παντού κυλούσαν νερά και πλάι στα ποταμάκια πανύψηλα πλατάνια χάριζαν σκιά και ξεκούραση στους διαβάτες. Όταν έφευγαν τα κρύα του χειμώνα και ερχόταν η Άνοιξη, όλοι οι αγροί και οι κάμποι στολίζονταν από πλήθος πολύχρωμα ευωδιαστά αγριολούλουδα. Ήταν σωστός παράδεισος η χώρα της Γαλιλαίας.

Σαν τη χώρα τους, όμως, ήταν και οι χαρακτήρες των ανθρώπων που κατοικούσαν στη Γαλιλαία. Ήταν απλοϊκοί στην καρδιά, ευγενικοί στον χαρακτήρα, ειλικρινείς, ήρεμοι, χαρούμενοι στη συμπεριφορά τους και πολύ φιλόξενοι άνθρωποι. 

8. Ο γάμος στην Κανά

Είχε έρθει πλέον η κατάλληλη στιγμή που ο Ιησούς θα αποκάλυπτε σε όλους τους ανθρώπους τον σκοπό, για τον οποίο τον έστειλε ο Πατέρας του να γεννηθεί σαν άνθρωπος στη γη.

Ο βασικός ρόλος του Ιησού, σαν Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου, είναι να διδάξει και να καθοδηγήσει τους ανθρώπους αφ’ ενός στη σωστή σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ αυτούς και τον Θεό Πατέρα του και αφ’ ετέρου πως να ζουν μεταξύ τους οι άνθρωποι με αγάπη, καλοσύνη και ευγένεια.

Θα διδάξει ότι η πρώτη και η μεγαλύτερη από όλες τις εντολές του Θεού είναι να αγαπάμε, γιατί ο ίδιος ο Θεός είναι Αγάπη. Να αγαπάμε τον Θεό με όλη τη δύναμη της καρδιάς μας και τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας. Το να ζεις με αγάπη, να σκέπτεσαι με αγάπη, να δίνεις αγάπη και να συγχωράς με αγάπη, είναι η βάση και η ουσία της δικής Του θεϊκής διδασκαλίας.