8. Ο γάμος στην Κανά

Είχε έρθει πλέον η κατάλληλη στιγμή που ο Ιησούς θα αποκάλυπτε σε όλους τους ανθρώπους τον σκοπό, για τον οποίο τον έστειλε ο Πατέρας του να γεννηθεί σαν άνθρωπος στη γη.

Ο βασικός ρόλος του Ιησού, σαν Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου, είναι να διδάξει και να καθοδηγήσει τους ανθρώπους αφ’ ενός στη σωστή σχέση αγάπης ανάμεσα σ’ αυτούς και τον Θεό Πατέρα του και αφ’ ετέρου πως να ζουν μεταξύ τους οι άνθρωποι με αγάπη, καλοσύνη και ευγένεια.

Θα διδάξει ότι η πρώτη και η μεγαλύτερη από όλες τις εντολές του Θεού είναι να αγαπάμε, γιατί ο ίδιος ο Θεός είναι Αγάπη. Να αγαπάμε τον Θεό με όλη τη δύναμη της καρδιάς μας και τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας. Το να ζεις με αγάπη, να σκέπτεσαι με αγάπη, να δίνεις αγάπη και να συγχωράς με αγάπη, είναι η βάση και η ουσία της δικής Του θεϊκής διδασκαλίας. 

Αυτό, όμως, στην πράξη δεν είναι και τόσο εύκολο, εξαιτίας του προσωπικού εγωϊσμού που έχουμε όλοι οι άνθρωποι. Γι’ αυτό και ο Ιησούς, μέσα από τη θεϊκή του διδασκαλία θα διδάξει και θα υποδείξει όλους εκείνους τους απαραίτητους πνευματικούς μηχανισμούς, που θα μας βοηθήσουν να γίνουμε απλοί και ταπεινοί, σαν τα μικρά παιδιά, για να μπορέσουμε έτσι να γευτούμε στην πράξη τα υπέροχα αρώματα της αληθινής αγάπης, που είναι η χαρά, η ειρήνη και η ευτυχία.

Η πραγματική αγάπη είναι σαν ένα λουλούδι, που δεν μπορεί να μεγαλώσει και να ανθήσει πάνω σε ξερές άνυδρες πέτρες, αλλά στο αφράτο χώμα της αληθινής αγάπης που τρέφεται από την ταπείνωση και ποτίζεται από το γάργαρο νερό της εμπιστοσύνης. Κάθε μορφή εγωϊσμού και υπεροψίας μπορεί να σκοτώσει την αγάπη και να φέρει δυστυχία.

Ο εγωϊσμός εξάλλου δεν ήταν η πραγματική αιτία που έκανε τον Εωσφόρο να πολεμήσει τον Θεό και από λαμπερός Αρχάγγελος που ήταν πρώτα, να γίνει μετά δαίμονας σκοτεινός και πονηρός;

Από τότε και μέχρι τώρα, ο ίδιος εγωϊσμός και η ίδια υπεροπτική αυτοπεποίθηση θα είναι πάντα η βασική αιτία πίσω από κάθε ταραχή και καταστροφή μιας αγάπης. Μια τέτοια ανθρώπινη κορυφαία και μοναδική πράξη αγάπης σε προσωπικό επίπεδο είναι και ο γάμος ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα.

Στο γάμο δυο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι ενώνουν τις ζωές τους σε ένα κρίκο αγάπης, όπου η ευτυχία ή η δυστυχία τους εξαρτάται μόνο από αυτούς και από την επιλογή που θα κάνουν ανάμεσα στην αληθινή αγάπη  και τον προσωπικό τους εγωϊσμό.

Ο γάμος, σαν πράξη αγάπης, όπου δυο άνθρωποι ενώνονται μεταξύ τους και γίνονται ένα, είναι το πιο απλό και κατανοητό παράδειγμα που θα μπορούσε ο Ιησούς να χρησιμοποιήσει, για να ερμηνεύσει πρακτικά την αγάπη που πρέπει να έχει ο κάθε άνθρωπος με τον Θεό!

Ο ίδιος ο Ιησούς θα ονομαστεί Νυμφίος της Εκκλησίας και ο καθένας από εμάς που θα τον αγαπήσει, θα γίνει η Νύμφη ψυχή!

Όπως η νύμφη και ο νυμφίος γίνονται με την αγάπη ένα, ενώ είναι δύο διαφορετικά άτομα, έτσι και ο Ιησούς θέλει τώρα να μας διαβεβαιώσει ότι με τη δύναμη της θεϊκής αγάπης του αγίου Πνεύματος, μπορούμε και εμείς να γίνουμε ένα με τον Δημιουργό Θεό μας, σαν νυμφία ψυχή με τον Νυμφίο Κύριο μας!  

Μια ένωση τόσο μεγάλη, αλλά και τόσο διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη αγάπη εδώ στη γη, παρόμοια με αυτή που έζησε και γεύτηκε ο μεγάλος Απόστολος των Εθνών Παύλος, όταν έλεγε: «δεν ζω εγώ, αλλά ο Χριστός που είναι μέσα μου»!

Αυτό είναι το πιο μεγάλο θαύμα από όλα τα θαύματα του κόσμου! Το θαύμα εξάλλου της ευτυχίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά το μεγάλο θαύμα της αγάπης. Για το λόγο αυτό ο Ιησούς, θα χρησιμοποιούσε το γεμάτο χαρά και ευτυχία γεγονός του γάμου σαν αρχή, για να ξεκινήσει το θεϊκό του έργο και να κάνει το πρώτο του θαύμα.

Γι’ αυτό το θαύμα της αγάπης θα πήγαινε τώρα ο Ιησούς μαζί με τους πρώτους μαθητές του σε ένα γάμο στην Κανά της Γαλιλαίας. Τα παιδιά που θα παντρευόντουσαν ήταν πολύ φτωχά, αλλά και πολύ αγαπητά στον Ιησού και την μητέρα του. Ήδη εκεί βρισκόταν από πολύ νωρίς η μητέρα του Μαριάμ, για να βοηθήσει στη δύσκολη προετοιμασία του γάμου.

Η διαδρομή από την Ναζαρέτ στην Κανά, αν και ήταν περίπου μιάμιση ώρα δρόμος, ήταν ωστόσο πολύ συναρπαστική και ωραία. Λες και ήταν από πίνακα ζωγραφικής όλη αυτή η ομορφιά που έβλεπε κανείς!

Τα δάση και οι πεδιάδες ήταν γεμάτα από καστανιές. Αμυγδαλιές φύτρωναν ανεξέλεγκτα παντού και πλήθος αμπέλια με τα ζουμερά σταφύλια στους πρόποδες των λόφων, γοήτευαν τα μάτια των περαστικών. Μικρά ποταμάκια διέσχιζαν τραγουδιστά τα διάσπαρτα περιβόλια από ροδιές, συκιές, πορτοκαλιές και άλλα δέντρα και τα πότιζαν με το δροσιστικό νερό τους.

Στις όχθες των ποταμών μεγάλα πλατάνια και άλλα δέντρα έδιναν την πολύτιμη δροσιά τους στους περαστικούς, αλλά και το κατάλληλο καταφύγιο σε ένα μεγάλο πλήθος από φλύαρα πουλάκια που κούρνιαζαν στις πυκνές τους φυλλωσιές και κελαηδούσαν ακατάπαυστα όλη μέρα. 

Σήμερα όμως τα όμορφα τους κελαηδίσματα δεν μπορούσε εύκολα να τα ακούσει κανείς, γιατί οι ήχοι από τα τραγούδια και τα μουσικά όργανα από το γλέντι που γινόταν στο διπλανό χωριό της Κανά ήταν πιο δυνατοί από τις δικές τους μελωδίες.

Με χαρά υποδέχτηκαν τον Ιησού και τους μαθητές του όλοι οι άνθρωποι εκεί. Η φήμη εξάλλου του ονόματος του Ιησού είχε απλωθεί σε όλη τη Γαλιλαία και όλοι μιλούσαν γι’ Αυτόν. Τους σαγήνευε ο τρόπος που μιλούσε για τον Θεό και ότι μας αγαπά όλους σαν παιδιά Του.

Πόσο διέφερε ο λόγος του από τις σκληρές και στενόμυαλες ερμηνείες κάποιων νομοδιδασκάλων, που δίδασκαν μια σκληρή σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό!

Αυτοί παρουσίαζαν τον Θεό σκληρό, εκδικητικό και τιμωρό στον κάθε φτωχό και βασανισμένο αμαρτωλό άνθρωπο, καταστρέφοντας έτσι με τη σκληρή τους διδασκαλία την γλυκύτητα και ιερότητα των εντολών του Θεού. Έτσι, πολλοί άνθρωποι, είτε απομακρύνθηκαν ακόμα περισσότερο από τον Θεό, είτε χάθηκαν στα σκοτεινά μονοπάτια της σύγχυσης και της αμφιβολίας για την ύπαρξη του ίδιου του Θεού. 

Ο Ιησούς, αντίθετα, δίδασκε την τρυφερή και στοργική σχέση που πρέπει να έχουμε όλοι με τον Θεό Πατέρα μας. Ο λόγος του ήταν γεμάτος αγάπη, καλοσύνη και ευγένεια, ό,τι δηλαδή χρειαζόταν να μάθει και να ζήσει κάποιος, για να είναι στη ζωή του χαρούμενος και ευτυχισμένος.

Δίδασκε επίσης πόσο πολύ αγαπά ο Θεός όλους τους αμαρτωλούς, αφού και αυτοί είναι δικά του παιδιά, αλλά και πόσο εύκολα τους συγχωρά, κάθε φορά που μετανιώνουν και ζητούν συγνώμη!

Γι’ αυτό όλοι οι απλοί άνθρωποι αγαπούσαν και λάτρευαν τον Ιησού σαν δικό τους άνθρωπο και ήθελαν να κάθονται κοντά του, για να ακούν τις υπέροχες διδασκαλίες του. 

Όλα τα παιδάκια, σαν τον έβλεπαν από μακριά να έρχεται, έτρεχαν με χαρά κοντά του για να τα κρατήσει στην αγκαλιά του και να τα γεμίσει με τα θεϊκά φιλιά του. Πόσο τ’ αγαπούσε! Έλεγε σε όλους πως αν δεν γίνουμε σαν τα μικρά παιδιά, δεν θα μπούμε εύκολα στο Ουράνιο Βασίλειο του Θεού Πατέρα μας.

Οι μανάδες που είχαν μωρά παιδιά και τα θήλαζαν ακόμα, του χαμογελούσαν ευτυχισμένες, κάθε φορά που Εκείνος άπλωνε τα χέρια του για να ευλογήσει τα μωρά τους.

Πόσο, όμως, στεναχωριόταν, όταν κάποιος, δήθεν για να μην τον ενοχλούν, απομάκρυνε από κοντά του τα μικρά παιδιά που τον περιτριγύριζαν και τον ξεκούφαιναν με τις γλυκές τους παιδικές φωνές! Αμέσως τα φώναζε ξανά κοντά του για να τα ευλογήσει και έλεγε στους άλλους: «Αφήστε τα παιδάκια να έρχονται κοντά μου, γιατί μόνο σ’ αυτά και σε όσους θέλουν να γίνουν σαν τα μικρά παιδιά, αγνοί και αθώοι, ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών».  

Γι’ αυτό και τώρα, μόλις μπήκε στην Κανά, όλα τα μικρά παιδιά έτρεξαν με χαρά και ξέφρενα ξεφωνητά κοντά του. Εκείνος έσκυψε για να βρεθεί στο ύψος τους και να μπορέσει να τα κλείσει όλα μέσα στη θεϊκή του αγκαλιά. Άλλο παιδί τον κρατούσε από το χέρι, άλλο είχε απλώσει τα μικρά του χεράκια για να τον αγκαλιάσει τρυφερά γύρω από το λαιμό, και άλλο ζητούσε να αναρριχηθεί πάνω του σαν μικρό σπουργιτάκι. Και οι μεγάλοι, όμως, μόλις τον είδαν, σηκώθηκαν με μεγάλο σεβασμό για να τον υποδεχτούν και να τον βάλουν να καθίσει στην πιο τιμητική θέση ανάμεσα τους.

Το ζευγαράκι του γάμου, ο νυμφίος και η νύμφη, ήρθε με πολύ σεμνότητα κοντά του και μπροστά στους γονείς τους και σε όλους τους παρευρισκόμενους ζήτησε από τον Ιησού να τους ευλογήσει για να ζήσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους με αληθινή αγάπη και ευτυχία.

Μετά την τελετή του γάμου, στην οποία η παρουσία του Ιησού έδωσε μεγάλη χαρά και μεγαλοπρέπεια, κάθισαν όλοι να φάνε και να γλεντήσουν. Η χαρά και η ευτυχία ήταν διάχυτη σε όλους, αλλά πιο πολύ στο νεαρό ζευγαράκι που απολάμβανε στα βάθη της καρδιάς τους την υπέροχη ευτυχία της αγάπης.  

 Για πολύ ώρα συνεχιζόταν ακόμα το γλέντι και η πανηγυρική ατμόσφαιρα, μέχρι που ένα απροσδόκητο γεγονός έφερε κάποια σύννεφα θλίψης και στεναχώριας στους διοργανωτές του γάμου. Το κρασί είχε αρχίσει να τελειώνει, οπότε και το γλέντι δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί άλλο. Αυτό θα ήταν μεγάλη προσβολή για το σπίτι του γάμου.

Το γεγονός αυτό έγινε αντιληπτό και στην μητέρα του Ιησού, η οποία στεναχωρήθηκε πολύ. Πλησίασε διακριτικά τον Ιησού και του είπε εμπιστευτικά, για να μην ακούσει κάποιος άλλος, ότι το κρασί έχει σχεδόν τελειώσει και δεν υπάρχει άλλο.

Ο Ιησούς την κοίταξε τρυφερά, κατανοώντας τη στεναχώρια της, αλλά με πολλή αγάπη και σεβασμό της λέει ότι ακόμα δεν ήρθε η ώρα του. Η γλυκιά μητέρα του Ιησού κατανόησε αμέσως αυτό που της είπε ο Γιος της και έσκυψε το κεφάλι της με πολύ σεβασμό και ταπείνωση, απλό δείγμα υποταγής στη θεϊκή βούληση του γιού της Ιησού. Μετά πήγε στους υπηρέτες, που φρόντιζαν για την ομαλή διανομή του κρασιού, και τους είπε να κάνουν ό,τι θα τους πει ο Ιησούς.  

Οι Ιουδαίοι είχαν την συνήθεια να πλένονται πριν καθίσουν για να φάνε, γι’ αυτό και έξω από το σπίτι υπήρχαν πήλινα πιθάρια γεμάτα νερό, που χρησίμευε για το πλύσιμο των χεριών. Κάποια λοιπόν στιγμή σηκώθηκε ο Ιησούς από το τραπέζι που έτρωγαν και πήγε εκεί που ήταν τα πήλινα πιθάρια με το νερό. Υπήρχαν έξι πιθάρια, που το καθένα χωρούσε περίπου 100 λίτρα νερού, και ήταν και αυτά σχεδόν άδεια.

Λέει τότε ο Ιησούς στους υπηρέτες να γεμίσουν τα πιθάρια με νερό. Το έκαναν οι υπηρέτες και γέμισαν όλα τα πιθάρια με νερό μέχρι πάνω. Ο Ιησούς ευλόγησε τα πιθάρια με το νερό και είπε στους υπηρέτες να γεμίσουν μια κανάτα απ’ αυτό και να το πάρουν στον υπεύθυνο της γιορτής.

Εκείνος δοκίμασε από αυτό που του έφεραν οι υπηρέτες να πιει και με έκπληξη διαπίστωσε ότι ήταν ένα πολύ σπάνιο γευστικό κρασί. Βέβαια αυτός δεν γνώριζε τι ακριβώς είχε προηγουμένως συμβεί με τον Ιησού και το νερό, και ότι αυτό το υπέροχο κρασί που τώρα ήπιε, ήταν πριν από λίγα λεπτά νερό. Μόνο οι υπηρέτες το ήξεραν, γιατί μόνο αυτοί είχαν γεμίσει τα πιθάρια με νερό και μόνο αυτοί είδαν πρώτοι το θαύμα.

Έτσι ο υπεύθυνος της γιορτής φώναξε τον γαμπρό και του είπε: «Κάθε φορά στις γιορτές και στους γάμους δίνουμε πρώτα το καλό κρασί να πιούν οι άνθρωποι και όταν αρχίσουν και μεθάνε τότε τους δίνουμε το παρακατιανό. Εσύ έκανες το αντίθετο, γιατί πρώτα τους έδωσες να πιούν το παρακατιανό και τώρα που άρχισαν να μεθούν έφερες τούτο το σπάνιο και γευστικό κρασί. Γιατί το έκανες αυτό;».

Ο γαμπρός δεν ήξερε τι να πει, γιατί το μόνο που ήξερε μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν ότι το κρασί είχε σχεδόν τελειώσει και σε λίγο δεν θα υπήρχε καθόλου να πιούν οι καλεσμένοι του. Γέμισε μάλιστα και ο ίδιος το ποτήρι του με το κρασί αυτό, για να πιει και να καταλάβει για ποιο πράγμα του μιλούσε και τον επέπληττε ο υπεύθυνος της γιορτής.

Πράγματι, δοκίμασε το υπέροχο αυτό κρασί και είπε σε όλους ότι τέτοιο κρασί ποτέ αυτός δεν είχε. Οπότε κάλεσε αμέσως τους υπηρέτες που μοίραζαν το κρασί και τους ρώτησε πού βρήκαν το κρασί αυτό και ποιος το έφερε.  

Εκείνοι τότε, παρά την υπόσχεση που έδωσαν στον Ιησού να μην αποκαλύψουν σε κανέναν τίποτα, αναγκάστηκαν να πουν στον γαμπρό όλη την αλήθεια και να φανερωθεί έτσι σε όλο τον κόσμο το πρώτο θαύμα του Ιησού. Το θαύμα αυτό διαδόθηκε με μεγάλη ταχύτητα παντού και έγινε έτσι ακόμα πιο γνωστό και δοξασμένο το όνομα του Ιησού.  

Το θαύμα με το νερό που έγινε κρασί, μπορεί να ήταν για όλους τους ανθρώπους ένα μεγάλο θαύμα, για τον ίδιο όμως τον Ιησού ήταν κάτι περισσότερο από θαύμα. Ήταν το πιο δυνατό κήρυγμα της ευαγγελικής του διδασκαλίας, αφού και μόνη της αυτή η εικόνα με το θαύμα του κρασιού θα μπορούσε να ερμηνεύσει σωστά και πρακτικά το τελικό αποτέλεσμα μιας θεϊκής αγάπης ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό.

Όπως δηλαδή ενώνεται το νερό με το κρασί και γίνεται ένα, έτσι θέλει να ενωθεί και το άγιο Πνεύμα του Θεού με το ανθρώπινο πνεύμα, την ψυχή του ανθρώπου, και να γίνουμε ένα. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε το νερό και ο Θεός το μεθυστικό κρασί της αληθινής Αγάπης και ευτυχίας!

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει η νύμφη ψυχή του Ιησού και Εκείνος να γίνει για μας ο πιο γλυκός, στοργικός και ευσπλαχνικός θεϊκός Νυμφίος της ψυχής μας. Αρκεί να αφεθούμε με απόλυτη πίστη, αγάπη και εμπιστοσύνη στη θεϊκή του αγκαλιά και να χαθούμε σαν το νερό μέσα στο μεθυστικό κρασί της αγάπης της δικής του θεϊκής Καρδιάς!

Την εικόνα του αμπελιού θα χρησιμοποιήσει επίσης ο Ιησούς λίγο αργότερα, για να πει στους μαθητές του, αλλά και σε όλους εμάς που θα τον πιστέψουμε και θα τον ακολουθήσουμε, ότι Αυτός είναι το αμπέλι και εμείς τα κλήματα. Και όσο θα είμαστε ενωμένοι μαζί του, όπως τα κλήματα με το αμπέλι, εκείνος θα ζει μέσα μας και εμείς μέσα του. Αυτή ήταν εξάλλου η μεγάλη του επιθυμία, όταν έλεγε: «μείνατε μέσα μου και εγώ θα μείνω μέσα σε σας». (Ιωάν.15,4)

Κρασί θα πιεί ο Ιησούς στο τελευταίο του δείπνο, πριν τη σταυρική του θυσία, και  θα δώσει να πιούν και οι μαθητές του, με εντολή να το κάνουν συχνά, γιατί «αυτό είναι το αίμα του που χύνετε για τις αμαρτίες όλου του κόσμου».

Από τότε, και σε κάθε θεία Λειτουργία, το κρασί που θα βάζει ο ιερέας μέσα στο άγιο δισκοπότηρο, θα γίνεται με την επίκληση του αγίου Πνεύματος «αίμα Χριστού». Και οι πιστοί όμως, όταν μεταλαβαίνουν, φαινομενικά θα παίρνουν κρασί, αφού στην πραγματικότητα θα είναι «αίμα Χριστού»! Αυτή ήταν η εντολή που μας έδωσε: «πιείτε από αυτό όλοι, αυτό είναι το αίμα μου, που σας το προσφέρω για να συγχωρεθείτε από κάθε αμαρτία»!  

Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόνο ο Ιησούς  στη θεία Κοινωνία, με το άγιο του αίμα που έχυσε πάνω στο Σταυρό, μπορεί να ξεπλύνει την ψυχή μας από κάθε αμαρτία και να την κάνει αγία. Αρκεί να τον πιστέψουμε και με νοσταλγία να τον αναζητήσουμε σαν Βασιλιά, Λυτρωτή και Σωτήρα της ψυχής μας!  

Με όλες αυτές τις σκέψεις πάνω στο υπέροχο και με βαθιά μηνύματα θαύμα, μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί ο Ιησούς προτίμησε να κάνει το πρώτο από τα πολλά θαύματα του σε ένα γάμο, στην Κανά της Γαλιλαίας. Το θαύμα αυτό ωστόσο είχε και έναν άλλον βαθύτερο σκοπό, αφού έγινε αιτία να πιστέψουν ακόμα πιο πολύ στον Ιησού και την θεϊκή του αποστολή οι πρώτοι του μαθητές.  

Όταν τελείωσαν οι πανηγυρικές εκδηλώσεις του γάμου, ο Ιησούς μαζί με την μητέρα του, τα αδέλφια του και τους μαθητές του έφυγαν από την Κανά και ήρθαν στην Καπερναούμ, όπου έμειναν εκεί λίγες μέρες. Η Καπερναούμ ήταν μια πολύ όμορφη πόλη, χτισμένη χαμηλά, εκεί που τελείωναν τα καταπράσινα από καστανιές βουνά της, δίπλα ακριβώς από τα διάφανα νερά της πανέμορφης λίμνης της Τιβεριάδος.

Την λίμνη αυτή την έλεγαν και θάλασσα της Γαλιλαίας, επειδή φαινόταν μεγάλη σαν θάλασσα. Ήταν γεμάτη ψάρια, γι’ αυτό και πλήθος μικρά και μεγάλα καΐκια ψάρευαν κάθε μέρα στα καταγάλανα νερά της.  Για την πολύ της ομορφιά την φώναζαν και «Γενησαρέτ», δηλαδή «Πριγκίπων περιβόλι». 

Δίπλα λοιπόν από αυτή την όμορφη λίμνη, που είχε το σχήμα άρπας, χτίστηκε, μεγάλωσε, μεγαλούργησε και έγινε παντού ξακουστή η όμορφη πόλη της Καπερναούμ. Είχε μεγάλη δόξα και όνομα στα χρόνια του Χριστού, γιατί ήταν το πιο σημαντικό πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο σε όλη την ευρύτερη περιοχή.

Έλεγαν ότι η Καπερναούμ είχε τα ωραιότερα περιβόλια όλης της Παλαιστίνης και ότι τα καρποφόρα δέντρα της είχαν τους πιο μεγάλους και γευστικούς καρπούς. Οι δρόμοι και τα σπίτια της ήταν γεμάτοι από πλήθος πανέμορφα λουλούδια, που τα μεθυστικά αρώματα τους έκαναν την Καπερναούμ να μοιάζει σαν ένα μεγάλο αρωματοποιείο!

Την μικρή αυτή καταπράσινη γωνιά του Παραδείσου είχε διαλέξει ο Ιησούς για ξεκούραση και διαμονή κάθε φορά που επέστρεφε από τα ταξίδια του ανάμεσα στους ανθρώπους. Στην Καπερναούμ έμενε και ο αγαπημένος του μαθητής Πέτρος, που ήταν παντρεμένος εκεί. Έτσι, τακτικά ο Ιησούς πήγαινε στο σπίτι του Πέτρου, όπου με πολύ αγάπη και χαρά τον υποδεχόταν και τον περιποιούταν η πεθερά του Πέτρου.

Εδώ ήρθαν μετά τον γάμο της Κανά, για να ξεκουραστούν λίγο, ο Ιησούς με την μητέρα του, τα αδέλφια του και τους μαθητές του, μετά τη κοπιαστική οδοιπορία μιας ολόκληρης μέρας.

Από δω, όμως, θα ξεκινούσε σε λίγο και την πρώτη επίσημη περιοδεία του σε όλη την Παλαιστίνη. Πλησίαζαν οι γιορτές του Πάσχα των Εβραίων και από όλα τα μέρη της Παλαιστίνης μαζεύονταν οι Εβραίοι στην Ιερουσαλήμ, για να γιορτάσουν τη μεγάλη γιορτή στον ένα και μοναδικό Ναό του Θεού, τον περίφημο Ναό του Σολομώντος.