6. Στις όχθες του Ιορδάνη

 

Κάτω από τον ίσκιο ενός μεγάλου δέντρου και δίπλα από τις όχθες του Ιορδάνη ποταμού ήρθαν να κάτσουν λίγο να δροσιστούν από τις ζεστές ακτίνες του ήλιου, δυο φίλοι αγαπημένοι. Ο ένας ήταν ο Ιωάννης, ο γιος του Ζεβεδαίου και ο άλλος ήταν ο Ανδρέας, ο γιος του Ιωνά. 

Και οι δυο τους είχαν έρθει εκείνη την ημέρα στον Ιορδάνη ποταμό για να δουν τον αγαπημένο τους δάσκαλο Ιωάννη τον Βαπτιστή και ν’ ακούσουν τα θεοφώτιστα λόγια του.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο αυτοί που ερχόντουσαν στον Ιορδάνη ποταμό, για να ακούσουν τον νεαρό προφήτη, να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους και να βαπτιστούν απ’ αυτόν. Πολύς κόσμος από την Ιερουσαλήμ και τα περίχωρα, αλλά και από όλη την Ιουδαία ερχόταν να τον δει και να τον ακούσει. 

Ποιος ήταν όμως αυτός ο νεαρός κήρυκας, που ήταν και δεν ήταν 30 χρονών, και δίδασκε, έλεγχε και στηλίτευε όλα τα κακά με τόση δύναμη και τόλμη;

 

Η γέννηση ενός αγγέλου

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ, δυο απλών και ευσεβών Ιουδαίων που έμεναν σε ένα μικρό όμορφο χωριό στους πρόποδες ενός βουνού στα νότια της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο μια ντροπή και ένας μεγάλος καημός έτρωγε τα σωθικά τους, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά.

Την εποχή εκείνη εθεωρείτο μεγάλη  κατάρα από τον Θεό να μη μπορείς να κάνεις παιδί, γι’ αυτό και ήταν μεγάλη προσβολή να λέγεται μια γυναίκα στείρα.

Έτσι, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ δεν σταμάτησαν ποτέ να προσεύχονται και να παρακαλούν τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί. Και ο Θεός τους έδωσε ένα αγόρι, που έμελλε να γίνει όχι μόνο ο μεγαλύτερος από όλους τους προφήτες αλλά και ο πρόδρομος του Χριστού.

Σαν άγγελος ήρθε στη γη, για να φέρει τη χαρά,. Σαν άγγελος έζησε λιτά και ασκητικά για να γίνει ζωντανό παράδειγμα σε όλους εκείνους που με πολύ πόθο και αγάπη θα ήθελαν να αφιερωθούν στον Θεό. Σαν άγγελος κήρυξε με τόση δύναμη και τόλμη τον αληθινό δρόμο της σωτηρίας του ανθρώπου, που είναι η μετάνοια. Γι’ αυτό και ονομάστηκε «κήρυκας της μετάνοιας».

Ήταν επιθυμία του Θεού να γεννηθεί αυτός ο άγγελος, γι’ αυτό και γεννήθηκε το ευλογημένο αυτό παιδί από στείρους γονείς, χωρίς σαρκική αδυναμία, αλλά μόνο από πατρική και μητρική επιθυμία.

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ, ήρθε να ενημερώσει τον Ζαχαρία, ότι σύντομα θα αποκτήσει ένα χαριτωμένο αγόρι, που ο Θεός ευλόγησε να γίνει ο Πρόδρομος του Χριστού.

Μια μέρα λοιπόν, που ο Ζαχαρίας ήταν στο ναό για να προσφέρει θυσία στο Θεό και να θυμιατίσει, παρουσιάστηκε μπροστά του, μέσα σε ένα λαμπερό φως, ο αρχάγγελος Γαβριήλ και του λέει:

-Μη φοβάσαι Ζαχαρία, με έστειλε ο Θεός να σου πω ότι άκουσε τις προσευχές σου και θα γεννήσει η γυναίκα σου Ελισάβετ ένα αγόρι και θα το ονομάσεις Ιωάννη. Το παιδί αυτό δεν θα φέρει μόνο σε σας χαρά, αλλά και σε πάρα πολύ κόσμο. Ενώ θα είναι ακόμα μέσα στην κοιλιά της μάνας του θα γεμίσει με τη χάρη και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, γι’ αυτό και θα μιλά για τον Θεό όπως ο προφήτης Ηλίας, με πολλή αγάπη και θεϊκό έρωτα γι’ Αυτόν. Θα προετοιμάσει τις καρδιές των ανθρώπων, για να υποδεχτούν τον Χριστό και δεν θα φοβάται καθόλου όταν θα ελέγχει ή θα συμβουλεύει τους ανθρώπους. Θα γίνει αιτία να επιστρέψουν πολλοί στο Θεό και να μετανιώσουν για τα λάθη και τις αμαρτίες τους.

Σαν τ’ άκουσε αυτά ο Ζαχαρίας προς στιγμή λιποψύχησε και μια  σκέψη αμφιβολίας μπήκε μέσα του.

-Πως θα μπορούσε αυτό να γίνει, αφού και οι δυο μας είμαστε σε τόσο μεγάλη ηλικία; ρώτησε με απορία. Εγώ είμαι πια γέρος και η γυναίκα μου επίσης σε πολύ μεγάλη ηλικία.

Πόσο εύκολα εμείς οι άνθρωποι, έστω και αν είμαστε κοντά στο Θεό, δεν καταλαβαίνουμε ότι η πιο μεγάλη απόδειξη της αγάπης μας στο Θεό είναι να τον εμπιστευόμαστε σε αυτά που μας λέει και να τον υπακούμε αμέσως και χωρίς αντίρρηση, όπως ένα μικρό παιδί τους γονείς του. Πόσο πληγώνει αυτό τον Θεό!

-Ζαχαρία, είπε τότε ο άγγελος, εγώ είμαι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, που στέκομαι συνέχεια δίπλα στο θρόνο του Θεού. Με έστειλε λοιπόν ο Θεός να σου μεταφέρω αυτό το χαρμόσυνο μήνυμα. Επειδή όμως δεν πίστεψες σ’ αυτά που σου είπα θα μείνεις από τώρα βουβός μέχρι να γεννήσει η γυναίκα σου και να ονομάσεις το άγιο αυτό παιδί Ιωάννη!

Πράγματι, από κείνη τη στιγμή έμεινε ο Ζαχαρίας βουβός, χωρίς να μπορεί να μιλήσει καθόλου και όλοι κατάλαβαν ότι κάτι πολύ σημαντικό του συνέβη μέσα στον Ναό.

Μετά από λίγο καιρό φάνηκε σε όλους και η εγκυμοσύνη της πρώην στείρας. Η Ελισάβετ με δάκρυα χαράς ευχαριστούσε τον Θεό, που την αξίωσε έστω και στα γεράματα της να γευτεί την πιο γλυκιά στιγμή μιας γυναίκας, που είναι να κρατά στην αγκαλιά της ένα μωρό και να το θηλάζει με το ίδιο της το αίμα!

Όταν γεννήθηκε το παιδί και ήρθε η ώρα να του  δώσουν το όνομα, επειδή ο Ζαχαρίας δεν μπορούσε να μιλήσει, επειδή ήταν ακόμα βουβός, ζήτησε να του φέρουν μία πλάκα και έγραψε πάνω της το όνομα Ιωάννης. Μόλις όμως ακούστηκε το όνομα του παιδιού, ήρθε ξανά και η φωνή στο γέροντα Ζαχαρία.

Το θαύμα αυτό απλώθηκε παντού και έφτασε μέχρι τα μακρινά χωριά της Ιουδαίας. Όλοι περίμεναν να δουν πως θα μεγάλωνε αυτό το παιδί και τι θα γινόταν στο μέλλον.  

 

Κήρυκας της μετανοίας

Όταν πέθαναν οι γονείς του, ο Ιωάννης αποτραβήχτηκε από τον κόσμο και πήγε να ζήσει μόνος του και ασκητικά στη σκληρή έρημο της Ιουδαίας. Φορούσε ρούχα ευτελή και σκληρά, από τρίχες καμήλας και μια πέτσινη ζώνη στη μέση. Το φαγητό του ήταν πολύ απλό. Έτρωγε μέλι από άγριο μελίσσι και ακρίδες, δηλαδή τις άκρες από τα διάφορα φυτά και βότανα που φύτρωναν με αφθονία στη γύρω περιοχή.

Σύντομα ο ασκητικός τρόπος της ζωής του, αλλά και τα γεμάτα αγάπη στο Θεό λόγια του που έδινα πολλή ελπίδα στους αμαρτωλούς, τον έκαναν γνωστό σε πολύ κόσμο, που ερχόταν να τον δει και να τον ακούσει. 

Όταν λίγο αργότερα το όνομα του έγινε ακόμα πιο γνωστό και ξακουστό, ήρθε να εγκατασταθεί πιο μόνιμα στις καταπράσινες όχθες του Ιορδάνη, χωρίς ωστόσο να αποχωριστεί καθόλου την αγαπημένη του ερημιά.

Έτσι, δίπλα από τα ορμητικά νερά του Ιορδάνη, ανάμεσα στις ανθισμένες ροδοδάφνες, τις μυρικιές και τους παπύρους, κήρυττε στους ανθρώπους τη μετάνοια και μετά τους βάπτιζε στα καθαρά νερά του Ιορδάνη ποταμού. Έλεγε σε όλους:

-Μετανοείτε για τις αμαρτίες σας και βαφτιστείτε, για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες σας, γιατί πλησιάζει η Βασιλεία των Ουρανών.

Την εποχή εκείνη η θρησκευτική και ηθική αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής βρισκόταν σε αξιοθρήνητη κατάρρευση. Γι’ αυτό η φήμη της ασκητικής του ζωής και η αγιοσύνη του σαν αστραπή απλώθηκε γρήγορα παντού, σε όλη την Ιουδαία και την Γαλιλαία.

Η βροντερή φωνή του, που προσκαλούσε όλους να μετανιώσουν για τις αμαρτίες τους, αναστάτωνε και συγκινούσε όλο τον κόσμο, γιατί τα γεμάτα αγάπη, ελπίδα και πόνο λόγια του, τα συνόδευαν πάντα μυροβόλα δάκρυα, που έτρεχαν ακατάπαυστα από τα μάτια του επίγειου αυτού αγγέλου.  

Ο Ιωάννης έβλεπε την κακία και την προστυχιά των ανθρώπων και πονούσε πολύ. Η λεπτή, ευγενική και καθαρή καρδιά του δεν άντεχε να βλέπει και να ακούει τόσες πολλές αμαρτίες που έκαναν οι άνθρωποι.

Γι’ αυτό και όταν έλεγχε τους ανθρώπους, έκλαιγε η καρδιά του και το έδειχναν τα μάτια του. Όλοι έβλεπαν τον αληθινό αυτό πόνο που έβγαινε μέσα από την καρδιά του, γι’ αυτό και δεν έμενε κανένας ασυγκίνητος όταν μιλούσε.  

Αυτός ήταν και ο λόγος που έκανε τον Ιωάννη, το γιο του Ζεβεδαίου, και φίλο του Ανδρέα, τον γιο του Ιωνά, να γίνουν μαθητές του και να έρχονται τακτικά εκεί στις όχθες του Ιορδάνη για να τον ακούν.

Ο Ανδρέας ήταν πρακτικός τύπος, γι’ αυτό και τον έβρισκες πάντα δίπλα στον Βαπτιστή, για να τον βοηθά. Ο φίλος του όμως, ο Ιωάννης, ήταν πολύ ρομαντικός και ονειροπόλος τύπος. Του άρεσε να σκέπτεται και να προσπαθεί να καταλάβει τα βαθιά νοήματα αυτών που άκουε.

Σήμερα ο Ιωάννης ήταν ακουμπισμένος στο χοντρό κορμό ενός μεγάλου βαθύσκιου δέντρου, δίπλα στις όχθες του Ιορδάνη. Απολάμβανε τη δροσιστική σκιά του και άφηνε το μυαλό του να ταξιδεύει στα θεοφώτιστα, αλλά και αινιγματικά λόγια του διδασκάλου του.

 

Είμαι ο πρόδρομος του Μεσσία

Το κήρυγμα του Ιωάννη του Βαπτιστή δεν προκαλούσε μόνο μετάνοια στους ανθρώπους αλλά και μια γλυκιά προσμονή μήπως ήταν αυτός ο Μεσσίας που περίμεναν όλοι. Την ίδια απορία είχαν οι μαθητές του, αλλά και οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι των Ιουδαίων, έστω και αν τα κίνητρα τους δεν ήταν και τόσο αγνά και ειλικρινή όσο των άλλων απλών ανθρώπων.

Μια φορά έστειλαν οι Φαρισαίοι μερικούς δικούς τους ανθρώπους για να τον ρωτήσουν, τι είναι τελικά ο ίδιος και ποια είναι η διδασκαλία του. Αν είναι δηλαδή αυτός ο Μεσσίας, που περιμένουν όλοι, ή κάποιος άλλος από τους προφήτες.

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής τους απάντησε:

-Εγώ δεν είμαι τίποτα περισσότερο, από μια φωνή που φωνάζει δυνατά μέσα την έρημο και λέει: «ετοιμάσετε στην ψυχή σας τον δρόμο του Κυρίου και αναζητήστε με ευθύτητα μέσα στην καρδιά σας το αληθινό μονοπάτι που θα σας οδηγήσει σ’ Αυτόν».

Τότε εκείνοι τον ξαναρώτησαν:

- Γιατί βαφτίζεις τότε, αφού δεν είσαι εσύ ο Χριστός, ούτε ο Ηλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες; Τι θα πούμε ότι είσαι, σ’ αυτούς που μας έστειλαν;

-Να τους πείτε ότι εγώ σας βαφτίζω στο νερό. Έρχεται όμως πίσω μου αυτός που είναι πιο δυνατός από μένα, και που δεν είμαι άξιος ούτε το κορδόνι από το παπούτσι του να λύσω. Ήδη υπάρχει ανάμεσα σας αλλά εσείς δεν τον ξέρετε. Αυτός θα σας βαφτίσει με Άγιο Πνεύμα και φωτιά. Κρατάει στο χέρι του φτυάρι, για να καθαρίσει το αλώνι του. Θα μαζέψει το στάρι στις αποθήκες του και το άχυρο θα το κάψει σε άσβηστη φωτιά.

Αυτά και άλλα πολλά είπε ο βαπτιστής Ιωάννης για τον αναμενόμενο Μεσσία και έκανε την καρδιά του νεαρού μαθητή του να σκιρτά γλυκά από την προσμονή, πότε θα γνωρίσει και αυτός προσωπικά τον ίδιο τον Μεσσία. Ήθελε πολύ να γίνει δικός του μαθητής και να πάρει το άγιο Πνεύμα. Η λαχτάρα της καρδιάς του Ιωάννη, του νεαρού γιού του Ζεβεδαίου, να γνωρίσει τον Μεσσία και να βαφτιστεί με το άγιο Πνεύμα, έμοιαζε με τα ορμητικά νερά του Ιορδάνη.

Ο Ιορδάνης ποταμός, που στα εβραϊκά σημαίνει γοργοπόταμος, έπαιρνε τα νερά του από τρεις πηγές. Η μια πηγή ήταν στο όρος Ερμών, η δεύτερη πηγή ήταν σ’ ένα βουνό βόρεια της πόλης Δαν και η τρίτη πηγή, που ήταν και η πιο μακρινή, ήταν σε ένα λόφο βόρεια της πόλης Καισάρειας του Φιλίππου. Τα νερά αυτά μετά από κάποιες διαδρομές, διέσχιζαν τη λίμνη της Τιβεριάδος, πότιζαν σχεδόν όλη την Παλαιστίνη και στο τέλος χυνόντουσαν με ορμή στη Νεκρά Θάλασσα.

Το μέρος που διάλεξε ο Βαφτιστής Ιωάννης για να διδάσκει και να βαφτίζει τους ανθρώπους ήταν πανέμορφο, ένα κομμάτι του παραδείσου. Τα νερά έτρεχαν στο μέρος αυτό με πολλή ηρεμία και γαλήνη, γι’ αυτό και άρεσε πολύ στους δύο φίλους και μαθητές του Βαπτιστή, τον Ιωάννη και τον Ανδρέα.

Όταν ο νεαρός Ιωάννης άκουσε από τον Βαπτιστή ότι ο Μεσσίας θα βάφτιζε τους δικούς του μαθητές με το άγιο Πνεύμα, η ψυχή του συνταράχτηκε. Καταλάβαινε ότι το πνευματικό κλειδί, για να ξεκλειδώσει κάποιος τα μυστήρια του Ουρανού και να γευθεί η ψυχή του την ευτυχία, ήταν μόνο το άγιο Πνεύμα. Αυτός εξάλλου ήταν και βασικός ο λόγος που ο ρομαντικός φιλόσοφος γιος του Ζεβεδαίου ήθελε πολύ να γίνει μαθητής του Μεσσία και να βαφτιστεί με το άγιο Πνεύμα!

Έπρεπε όμως πρώτα να βρει τον Μεσσία, να τον γνωρίσει και να ζήσει κοντά του, για να μπορέσει να διδαχτεί από το ίδιο του το στόμα τις υπέροχες αλήθειες που θα κήρυττε. Από δω και μπρος ο μοναδικός στόχος της ζωής του Ιωάννη ήταν να βρει και να γνωρίσει τον Μεσσία!

 

Ο αμνός του Θεού

Τις βαθυστόχαστες σκέψεις του Ιωάννη ήρθε να διακόψει η βροντώδη φωνή του φίλου του, του Ανδρέα. Τον φώναζε να έρθει γρήγορα, γιατί ήθελε να τους δείξει κάτι ο Βαφτιστής. Σηκώθηκε λοιπόν γρήγορα και έτρεξε κάτω στο ποτάμι.

Πρώτη φορά έβλεπαν ο Ανδρέας και ο Ιωάννης τον διδάσκαλο τους έτσι. Ήταν πολύ εμφανής η εσωτερική ταραχή που είχε. Δεν ήταν ταραχή από στεναχώρια ή κάτι παρόμοιο, αλλά μια αγωνιώδη προσμονή που έκαιγε εδώ και πολύ καιρό μέσα στην καρδιά του για να δει κάποιον.

Τα μάτια του είχαν βουρκώσει από χαρά και αγωνία. Κοιτούσαν μακριά και επίμονα κάποιον, ενώ τα χείλη του ψέλλιζαν με σιγανή φωνή την αγωνία της ψυχής του: 

-Θεέ μου, αυτός είναι για τον οποίο μου μιλούσες τόσο καιρό; Αυτός είναι ο αγαπημένο σου Υιός, που έστειλες για να μας σώσει; Αυτός είναι που θα μας βαφτίσει με το Άγιο Σου Πνεύμα;

Τέτοια συγκίνηση στον Βαφτιστή δάσκαλο τους δεν είχαν ξαναδεί, όσο καιρό τον γνώριζαν οι αγαπημένοι του μαθητές, Ιωάννης και Ανδρέας.

-Τι συμβαίνει, δάσκαλε μας, και είσαι τόσο αναστατωμένος; Τι κοιτάς μακριά και είσαι τόσο συγκινημένος; του είπε ο Ανδρέας.   

Ο Βαφτιστής, στα λόγια του μαθητή του, σαν να συνήλθε απότομα από κάποια ουράνια έκσταση που έβλεπε. Γύρισε, είδε τους αγαπημένους του μαθητές και σηκώνοντας το χέρι του, για να τους δείξει αυτόν που ερχόταν με αργά βήματα κοντά τους, με φανερή συγκίνηση τους είπε:

-Να, ο αμνός του Θεού, ο Υιός του Θεού, που ήρθε στη γη για να σηκώσει στις πλάτες τους τις αμαρτίες του κόσμου! Να, αυτός που σας έλεγα ότι είναι πιο δυνατός από μένα, που εγώ δεν είμαι άξιος να λύσω τα κορδόνια των παπουτσιών του! Να, αυτός που υπήρχε πριν καν ακόμα εγώ γεννηθώ! Να, αυτός για τον οποίο με έστειλε ο Θεός Πατέρας να προετοιμάσω τον δρόμο του. Εγώ ήρθα πρώτος για να βαφτίσω με το νερό της μετανοίας αυτούς που θα μετανιώσουν για τις αμαρτίες τους και να φανερώσω σε όλους τους ανθρώπους ποιος είναι Εκείνος που θα έρθει μετά από μένα για να τους βαφτίσει με το άγιο Πνεύμα!

-Τον ξέρεις ποιος είναι αυτός; τον ρώτησε δειλά ο Ανδρέας.

-Ούτε και εγώ δεν ήξερα ποιος πραγματικά είναι, αλλά ο Θεός που με έστειλε να βαπτίζω, μου είπε: «Σε όποιον δεις πάνω του το Πνεύμα Μου, αυτός είναι που θα βαφτίζει με Άγιο Πνεύμα». Να, τώρα αυτός που έρχεται σε μένα, είναι αυτός για τον οποίο σας έλεγα. Αυτός είναι ο Υιός του Θεού, που ήρθε σαν αρνί να θυσιαστεί και να σώσει τον κόσμο!  

Ενώ έλεγε τα λόγια αυτά ο Ιωάννης, ο Ιησούς είχε ήδη πια φθάσει κοντά του. Η όψη του προσώπου του είχε μια θεϊκή μεγαλοπρέπεια και ήταν λουσμένη με ένα λαμπερό φως.

Ο Ιησούς πλησίασε τον Βαπτιστή, κοίταξε με πολύ πατρική αγάπη και στοργή τον Πρόδρομο του και του ζήτησε να τον βαφτίσει. Ο Ιωάννης με τρεμάμενη φωνή από συγκίνηση και άπειρο σεβασμό στον ανώτερο του, του λέει:

-Κύριε, εγώ έχω ανάγκη να βαφτιστώ από σένα και συ έρχεσαι τώρα σε μένα;

-Έτσι πρέπει να γίνει Ιωάννη. Χρέος μας είναι να κάνουμε καθετί που είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και το ζητάει ο Νόμος.

Τα λόγια αυτά αφόπλισαν τον ταπεινό και υπάκουο στο Θεό Ιωάννη, και βάφτισε τον αναμάρτητο Υιό του Θεού Ιησού!

 

Ουράνια ομολογία

Τότε όμως, ξαφνικά, λες και άνοιξε ο ουρανός απ’ άκρη σε άκρη και μέσα από ένα εκτυφλωτικό φως φάνηκε ένα πανέμορφο περιστέρι που ήρθε και κάθισε επάνω στο κεφάλι του Ιησού!

Ήταν το Πνεύμα του Θεού, που με τη μορφή του περιστεριού ήρθε να βεβαιώσει ποιος ήταν αυτός που θα βάφτιζε με τη φωτιά του Αγίου Πνεύματος κάθε άνθρωπο, που θα πίστευε στον θεάνθρωπο Μεσσία Ιησού! Γιατί μόνο Αυτός είχε πλέον την εξουσία από τον Θεό Πατέρα να βαφτίζει με άγιο Πνεύμα κάθε πολίτη του Ουράνιου Βασιλείου του Θεού!  

Το πρόσωπο του Ιησού έλαμψε σαν τον ήλιο, ενώ ψηλά από τον ουρανό ακούστηκε η γλυκιά φωνή του Θεού Πατέρα να λέει:   

-Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, στον οποίο έδωσα όλη μου την αγάπη. Αυτός είναι ο εκλεκτός μου! Να τον ακούτε και με εμπιστοσύνη να τον ακολουθείτε. 

Φόβος και δέος κατέλαβε τον Βαπτιστή Ιωάννη και τους μαθητές. Ο Θεός αποκάλυπτε εκείνη τη στιγμή στους ανθρώπους τον ίδιο Του τον Γιο, ώστε να τον πιστέψουν, να τον εμπιστευθούν και να τον ακολουθήσουν στα μονοπάτια της σωτηρίας.

Δεν ήταν μόνο μια απλή ομολογία του Θεού Πατέρα για τον Γιο του, αλλά και μια τριπλή σημαντική υπόδειξη σε κάποιον που ήθελε να πετύχει τη σωτηρία του και την ένωση του με τον ίδιο τον Θεό. Ήταν τρία κριτήρια, που έμοιαζαν πιο πολύ με τρία πολύτιμα σκαλοπάτια, που έπρεπε οπωσδήποτε κάποιος να ανέβει, για να ενωθεί με τον Θεό και να μπει στο Ουράνιο Βασίλειο του Παραδείσου.

Το βαθυστόχαστο πνεύμα του νεαρού Ιωάννη είχε αρχίσει πλέον ξεκάθαρα να καταλαβαίνει πως, αν ήθελε να γίνει μαθητής του Μεσσία και να βαφτιστεί με το άγιο Πνεύμα, έπρεπε να αποκτήσει τις τρεις αυτές πολύτιμες αρετές. Ακλόνητη πίστη στον Υιό του Θεού, εμπιστοσύνη στα λόγια Του και υπακοή στις θεϊκές Του εντολές!

Εξάλλου αυτά τα τρία είχε ζητήσει και ο Θεός από τον άνθρωπο, όταν τον δημιούργησε, για να ζει παντοτινά στην ευτυχία του Παραδείσου. Αυτά τα τρία πάλι έχασαν οι πρωτόπλαστοι, όταν πίστεψαν στο σατανά, εμπιστεύτηκαν τα πονηρά του λόγια και υπάκουσαν στις προτροπές του, με αποτέλεσμα να βγουν έξω από τον Παράδεισο.

Τελικά πόση καταστροφική δύναμη έχει η αμφιβολία στην αγάπη του Θεού! Καταφέρνει να πληγώσει τη σχέση μας με τον Θεό και εύκολα να γλιστρήσουμε στα σκαλιά της ολιγοπιστίας και της σατανικής υπακοής, ώστε να κάνουμε ό,τι μας λέει!

Τότε απομακρύνουμε μόνοι μας από τη ζωή μας το Άγιο Πνεύμα, που μας χαρίζει φως, χαρά και ειρήνη και έρχεται αναπόφευκτα στη ψυχή μας το σκοτάδι της κόλασης!

Πόσο φοβερό και τρομερό είναι να αμφιβάλλει κανείς για την αγάπη του Θεού και να ακολουθεί τις συμβουλές του Εωσφόρου! Δεν υπάρχει χειρότερη πτώση απ’ αυτήν! Χρόνια και χρόνια βασανιζόταν ο άνθρωπος στη γη αυτή του πόνου, της θλίψης και των δακρύων.

Γι’ αυτό και περίμεναν όλοι οι άνθρωποι με μεγάλη νοσταλγία την ημέρα εκείνη που θα ερχόταν ο λυτρωτής Μεσσίας, για να τους ελευθερώσει από όλα αυτά τα κακά, όπως τους είχε υποσχεθεί παλιά ο Θεός.  

Έτσι, με την αναμονή του λυτρωτή Μεσσία ζούσαν τώρα όλοι οι άνθρωποι και περίμεναν τον ερχομό του, έστω και αν με την πάροδο του χρόνου ο αληθινός ρόλος του είχε τελείως διαστρεβλωθεί.

Την ίδια αγωνία για τον ερχομό του Μεσσία είχε εδώ και πολύ καιρό και ο γιος του Ζεβεδαίου Ιωάννης, γι’ αυτό τα λόγια του Βαπτιστή που είπε: «να, ο αμνός του Θεού, ο Υιός του Θεού, που ήρθε στη γη για να σηκώσει στις πλάτες τους τις αμαρτίες του κόσμου», τον έκαναν να τρελαθεί από χαρά και ευτυχία. Με φανερή συγκίνηση αναφώνησε:

-Ω, Θεέ μου! Ώστε ο Ιησούς είναι ο αληθινός Μεσσίας μας, που θα μας λυτρώσει από τα πονηρά δεσμά και την κακία του σατανά και θα μας δείξει τι πρέπει να κάνουμε, για να έρθουμε όλοι κοντά σου, μέσα στη δική σου θεϊκή αγκαλιά!

Του φαινόταν απίστευτο, ότι τον αξίωνε ο Θεός να ακούσει από τον ουρανό την φωνή του Θεού Πατέρα, που να τους λέει ότι ο Ιησούς είναι ο μονογενής Υιός Του, και το άγιο Πνεύμα, σαν πανέμορφο περιστέρι, να έρχεται να καθίσει πάνω στο κεφάλι του Ιησού!

Με έκπληξη και θαυμασμό κοιτούσε την θεϊκή μορφή του γαλήνιου Ιησού, που μόλις είχε βαφτιστεί, και που, πριν προλάβουν να καταλάβουν όλοι τι συνέβη, είχε βγει από το ποτάμι και με γοργά βήματα βάδιζε προς τη βαθιά έρημο της Ιουδαίας.